ه تجربی
36
16/22
6/97
-3/10
-1/96
70
0/53

گروه
شاهد
36
16/53
6/38

P?05/0
در ادامه بررسی، با توجه به جدول 4-11، نتایج آزمون t مستقل نشان میدهد با مقایسه میزان تغییرات دو گروه تجربی و شاهد تفاوت معنی داری مشاهده شد.

نمودار 4-4 مقایسه چابکی پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی و شاهد

5-1. مقدمه
فصل حاضر شامل چهار بخش میباشد. در بخش اول، خلاصه تحقیق ارائه می شود و بخش دوم به ارائه نتایج و یافته‌های تحقیق میپردازد. در بخش سوم، یافتههای تحقیق تفسیر و بررسی شده و در بخش پایانی، پیشنهادها و راهکارهای برگرفته از تحقیق، برای تحقیقات آینده ارائه شده است.

5-2. خلاصه پژوهش
تعداد 36 نفر از پسران کاراته کا (با دامنه سنی 14 تا 18 سال) عضو آکادمی کاراته شهر رشت به صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی در پژوهش حاضر شرکت کردند. آزمودنی ها به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم شدند. آزمودنی‌های گروه تجربی یک دوره تمرین ترکیبی (پلایومتریک و سرعتی) را همراه با تمرینات اختصاصی کاراته انجام دادند (18 نفر) و در گروه شاهد (18 نفر) تنها تمرینات اختصاصی کاراته توسط آزمودنی ها انجام شد. شاخص‌های آمادگی جسمانی (شامل سرعت، چابکی، توان و قدرت آزمودنی ها به صورت پیش آزمون (پیش از آغاز دوره تمرینی) و پس آزمون (پس از 6 هفته تمرین اختصاصی و ترکیبی) اندازهگیری شدند. به منظور بررسی طبیعی بودن توزیع دادهها از آزمون کالموگراف اسمیرنوف استفاده شد. همچنین، برای مقایسه تغییرات درون گروهی بین نتایج پیش آزمون و پس آزمون از آزمون t همبسته و به منظور مقایسه تغییرات بین گروهی از آزمون t مستقل استفاده گردید.
5-3. بحث و بررسی
در مطالعات مختلف تأثیر تمرینات پلایومتریک و ترکیبی (پلایومتریک و سرعتی) با پروتکل‌های مختلف بر شاخص‌های آمادگی جسمانی و ترکیب بدنی آزمودنی‌های مختلف بررسی شده است. در بسیاری از رشته های ورزشی از تمرینات پلایومتریک با هدف بهبود عملکردهای سرعتی و انفجاری استفاده می شود. در بخش‌های بعدی سعی شده است که اثر تمرین ترکیبی (سرعتی-پلایومتریک) بر برخی شاخص‌های آمادگی جسمانی از قبیل قدرت عضلانی، سرعت، توان انفجاری و چابکی در ورزشکاران رشته کاراته در رده سنی جوانان بررسی شده و با نتایج مطالعات قبلی مورد مقایسه قرار گیرد.

5-3-1. تأثیر یک دوره تمرین ترکیبی (پلایومتریک و سرعتی) بر قدرت عضلانی
با بررسی نتایج آزمون قدرت مشاهده شد که قدرت آزمودنی های گروه تمرین ترکیبی در مرحله پس آزمون نسبت به پیش آزمون به طور معنی داری افزایش یافته است. در مقابل، در گروه شاهد قدرت آزمودنی ها تغییر معنی داری نداشت. علاوه بر این، با مقایسه میزان تغییرات دو گروه تجربی و شاهد تفاوت معنی داری مشاهده شد.
در تایید نتایج مطالعه حاضر، نشان داده شده است که تمرین پلایومتریک روش تمرینی موثری برای بهبود اجرای قدرتی است (68، 99). نتایج مطالعه حاضر با مطالعات پوریا و همکاران (1382) (13)، رحیمی و بهپور (2005)، می لیک و همکاران40 (2008) (93)، کومار و همکاران41 (2012) (84)، آوری و همکاران42 (2007) (57) کرونین و همکاران (2001) (66) که با مطالعه اثر تمرین پلایومتریک بر میزان قدرت افزایش معنی داری را نشان دادند، هم‌خوانی دارد.
همچنین، همسو با نتایج مطالعه حاضر، جوادی (1380) با مطالعه تاثیر تمرین های پلایومتریک بر عملکرد عضله چهار سر رانی پای غالب نشان داد که این تمرین‌ها موجب افزایش حداکثر نیرو، کار کلی، توان، شاخص جرم و توده خالص بدن شده و زمان رسیدن به حداکثر نیرو، درصد چربی بدن و شاخص خستگی موضعی را کاهش می دهد (14).
در مقابل، نتایج مطالعه حاضر با نتایج کرونینن و همکاران (2005) که نشان دادند تمرین پلایومتریک به طور معنی داری حداکثر انقباض ارادی و فعالیت عضلانی پلانتار فلکسورها را افزایش می دهد، اما بر بازکنندههای زانو تاثیر ندارد مطابقت ندارد (66). همچنین، براون و همکاران43 (2007) با مطالعه تاثیر برنامه تمرینی پلایومتریک و با وزنه بر قدرت اندام تحتانی، هیچ تفاوت معنی داری را در قدرت و توان آزمودنی ها گزارش نکردند (58).
عدم هم خوانی این دو مطالعه و نتایج مطالعه حاضر ممکن است مربوط به حجم تمرین باشد. چرا که در این مطالعات آزمودنی ها تنها به صورت دو جلسه در هفته تمرین کرده بودند و تنها تمرینات پلایومتریک را انجام داده بودند. در صورتی که در مطالعه حاضر و مطالعاتی که افزایش قدرت را گزارش کرده‌اند حجم تمرینی نسبتاً بالا بوده است و تمرین ترکیبی به صورت بار اضافه در نظر گرفته شده است.
سازگاری های عملکردی ناشی از تمرین پلایومتریک هدفمند به احتمال زیاد منشأ عصبی دارد. به نظر می‌رسد که تمرین باعث فراخوانی واحدهای حرکتی بیشتر یا شلیک عصبی سریع‌تری می شود (71). علاوه بر این، به دلیل اجرای حرکاتی از قبیل پرش فرودی44، پرش با حرکت در جهت مخالف45، نشست و برخاست پرشی46 و پرش‌های ترکیبی توانایی فرد برای افزایش سریع تنش عضله افزایش می یابد که این موضوع می‌تواند منجر به افزایش میزان توسعه نیروی بیشینه گردد (68).
تمرینات پلایومتریک علاوه بر افزایش قدرت عضلانی و بهبود عملکرد در ورزشکاران رشته ورزشی کاراته فوائد سلامتی دیگری نیز می‌تواند به دنبال داشته باشد. بخشی و باقری نشان دادند که تمرینات پلایومتریک تاثیر قابل توجهی بر ثبات زانو و جلوگیری از وقوع آسیب‌های شدید زانو در رشته های ورزشی دارای حرکات پرشی داشته و سبب تصحیح عدم تعادل عضلانی بین دو عضله چهار سر رانی و همسترینگ می شوند (6).
با وجود این، برخی محققان پیشنهاد کردند که تمرین پلایومتریک نیازمند توانایی تکنیکی مناسب و سطوح کافی قدرت عضله و هماهنگی مفصلی است (68). بنابراین، افرادی که تمایل به انجام تمرینات پلایومتریک دارند می‌بایست پیش از آغاز تمرین از سطح قدرت قابل قبولی برخوردار باشند

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تحقیق درباره ورزشکاران، کنترل حرکت، دانش آموزان

5-3-2. تأثیر یک دوره تمرین ترکیبی (پلایومتریک و سرعتی) بر سرعت
نتایج مطالعه حاضر نشان داد که سرعت آزمودنی ها در دو گروه تجربی (تمرین ترکیبی) و گروه شاهد افزایش می یابد ولی این تغییر از نظر آماری معنی دار نبود. همچنین، با مقایسه تغییرات بین دو گروه تجربی و شاهد تفاوت معنی داری مشاهده نشد.
نتیجه مطالعه حاضر در مورد آزمون سرعت با مطالعات توماس و همکاران (111) و مارکوویچ و همکاران (2007) (87) که با مطالعه روش‌های مختلف تمرین پلایومتریک بهبود معنی داری را در فاکتور سرعت مشاهده نکردند، هم‌خوانی دارد.
در مقابل، نتیجه مطالعه حاضر با مطالعه چلی و همکاران47 (2010) (61) که نشان دادند تمرین پلایومتریک به دلیل استفاده از چرخه کشش- کوتاه شدن، توانایی دویدن سریع را افزایش می دهد، هم‌خوانی ندارد. همچنین، پوریا و همکاران (1382) با مطالعه تاثیر تمرین های منتخب پلایومتریک بر سرعت 60 متر دانشجویان پسر غیر ورزشکار گزارش کردند که تمرین های منتخب پلایومتریک بر سرعت آزمودنی های گروه تجربی تاثیر معنی داری داشته است (12). همچنین، نتیجه مطالعه حاضر با مطالعه طاهری گندمانی (1383)، چلی و همکاران48 (2010)، ذیدن و همکاران (2004) (85) و لوک وود و همکاران (2004) (82) که بهبود سرعت آزمودنی ها را متعاقب یک دوره برنامه تمرینی پلایومتریک گزارش کردند هم‌خوانی ندارد.
بخشی از این اختلاف‌ها ممکن است به دلیل تفاوت در سطح آمادگی آزمودنی ها باشد. بنا بر مطالعات انجام شده هر چه سطح آمادگی جسمانی فرد بالاتر باشد، تغییر فاکتورهای آمادگی جسمانی متعاقب دوره های تمرینی تغییر کمتری می کند (42). همچنین، در مقایسه با مطالعات دیگر، آزمودنی های مطالعه حاضر از سرعت بسیار خوبی برخوردار بودند و از آنجا که سرعت افراد به طور زیادی توسط ژنتیک تعیین می شود (42)، ممکن است آزمودنی های مطالعه حاضر به مقادیر بیشینه سرعت نزدیک بوده‌اند و بنابراین، افزایش معنی دار در فاکتور سرعت نتوانسته صورت گیرد.
همچنین، در مطالعاتی که افزایش معنی دار سرعت را متعاقب تمرینات پلایومتریک گزارش کرده‌اند یا از آزمودنی های غیر ورزشکار استفاده شده (پوریا) و یا ممکن است فشار تمرین پلایومتریک نسبت به فشار تمرینات اختصاصی رشته مورد نظر بالاتر باشد. به عبارت دیگر، به دلیل پایین بودن توانایی مهارتی، فشار جسمانی زیادی به آزمودنی‌هایی مانند فوتبالیست‌ها وارد نمی‌شود (37)، بنابراین تمرین پلایومتریک احتمالاً اثر بیشتری بر این گروهها دارد.
از سوی دیگر، مطالعات قبلی نشان دادند بیشترین انتقال تمرین پلایومتریک به عملکرد دوی سرعت در مرحله شتاب (زیر ده متر) است (89، 104). دوی سرعت شامل سه مهارت حرکتی چند بعدی است: 1- مرحله استارت 2- مرحله شتاب و 3- مرحله سرعت دویدن بیشینه. بنابراین، دوی سرعت تابع چندین عامل است (52). از این رو، به دلیل عدم اندازه گیری این مرحله در مطالعه حاضر ممکن است پروتکل تمرینی ترکیبی بر این بخش اثر داشته باشد.

5-3-3. تأثیر یک دوره تمرین ترکیبی (پلایومتریک و سرعتی) بر توان انفجاری
با بررسی نتایج آزمون توان مشاهده شد که توان آزمودنی های گروه تمرین ترکیبی در مرحله پس آزمون نسبت به پیش آزمون به طور معنی داری افزایش یافته است. همچنین، در گروه شاهد توان آزمودنی ها افزایش معنی داری داشت. علاوه بر این، با مقایسه میزان تغییرات دو گروه تجربی و شاهد تفاوت معنی داری مشاهده شد و میزان افزایش توان در گروهی که تمرینات ترکیبی و اختصاصی کاراته را انجام داده بودند بیشتر بود.
اغلب مطالعات انجام گرفته در زمینه اثر تمرین های پلایومتریک بر توان عضلانی، بهبود توان را متعاقب این تمرینات گزارش کرده‌اند. نتایج مطالعه حاضر با مطالعات نیکول و همکاران (1993) (95)، مارکوویچ و همکاران (2007) (88)، کرباسی (1378)، طاهری گندمانی (1383)، رحیمی و بهپور (2005)، ذیدن و همکاران (2004)، پوریا و همکاران (1382)، شاجی و همکاران (2009) (107)، آدامز و همکاران (1992) (55)، لوبر و پوتیگر (2003) (86)، فرخ نژاد (1381) (34) و جانسون و همکاران (2011) (79) که با بررسی تاثیر پروتکل‌های مختلف تمرین پلایومتریک بر توان آزمودنی ها افزایش معنی داری را در فاکتور توان پس از تمرینات پلایومتریک گزارش کردند، هم خوانی دارد.
همچنین، مارکوویچ و همکاران (2007) در بررسی تأثیر ده هفته تمرین سرعتی و پلایومتریک گزارش کردند که توان انفجاری پاها متعاقب هر دو تمرین افزایش می‌یابد (88). علاوه بر این، در مطالعه مشابهی شاجی و همکاران (2009) تأثیر چهار هفته تمرین ترکیبی را بررسی کرده و گزارش کردند که تاثیر تمرینات ترکیبی بیشتر است (107).
در مقابل، براون و همکاران49 (2007) با مطالعه تاثیر برنامه تمرینی پلایومتریک و با وزنه بر توان و توانایی پرش تفاوت معنی داری را در توانایی پریدن، قدرت و توان مشاهده نکردند (58). این موضوع ممکن است مربوط به حجم تمرین باشد. چرا که همان‌گونه که در مورد قدرت بیان شد در این مطالعه تمرینات به صورت دو جلسه در هفته و صرفاً تمرینات پلایومتریک انجام شده بود. .
در خصوص اثرپذیری تمرینات پلایومتریک توافق همگانی وجود دارد، اما در خصوص ساز و کارهای اثر این نوع تمرین و به ویژه از دیدگاه عصبی هنوز نتیجه روشنی گزارش نشده است. پارامترهای نورولوژیایی قابل اندازه گیری مانند سرعت هدایت عضلانی، الکترومایوگرافی، فراخوانی واحد حرکتی و رفلکس هافمن همگی در پاسخ به فعالیت بدنی امکان تغییر دارند و سازوکارهای احتمالی که در بهبود عملکرد در نتیجه تمرین

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید