عمومی
قدرت کلی دستگاه عضلانی بدن ودر واقع پایه و سازه اصلی برنامه تمرینات قدرتی است. این نوع قدرت باید در مراحل نخست یک برنامه تمرینی توسعه یابد. پایین بودن قدرت عمومی ممکن است پیشرفت کلی ورزشکار را محدود سازد (1).
2-16-2-2. قدرت ویژه
قدرت دسته ای از عضلات حرکت دهنده اصلی است که ویژه حرکات یک ورزش خاص می باشد. در صورتی که بخواهیم قدرت ویژه را به مقدار بیشینه خود برسانیم، باید در مراحل پایانی فصل آماده سازی هر ورزشکار زبده تمرین های قدرتی ویژه را در برنامه تمرینی بگنجانیم(27).
2-16-2-3. قدرت بیشینه
سنگین ترین باری که یک ورزشکار می تواند در یک حرکت بلند کند قدرت بیشینه نامیده می شود و به صورت صد درصد بیشینه یا یک تکرار بیشینه (1RM) بیان می شود این قدرت پایه و اساس محاسبه بار تمرین در هر مرحله از قدرت می باشد (94).
2-16-2-4. قدرت انفجاری
قدرتی که بر اثر آن یک عضله می تواند در برابر نیروی مقاوم به سرعت واکنش نشان دهد. در واقع، محصول دو توانایی قدرت و سرعت است(59).
2-16-2-5. قدرت نسبی
نسبت قدرت مطلق به وزن بدن را قدرت نسبی می نامند، قدرت نسبی در ورزش هایی مثل ژیمناستیک، کشتی، مشت زنی کاربرد دارد(12).

2-16-2-6 قدرت ذخیره
به تفاوت بین قدرت مطلق ومقدار قدرت مورد نیاز برای انجام یک مهارت، در شرایط مسابقه گفته می شود. اگر چه مفهوم ذخیره قدرت ممکن است در همه ورزش ها کاربرد نداشته باشد ولی باور بر این است که در ورزش های شنا، پاروزنی، قایق رانی و رشته های پرتاپی و پرشی اهمیت ویژه ای دارد(1).
2-16-2-7. قدرت مطلق
توانایی ورزشکار در اعمال حداکثر قدرت ، بدون توجه به وزن بدن می باشد . قدرت مطلق در بعضی از ورزشها مثل پرتاپ وزنه و وزنه برداری در دسته فوق سنگین و کشتی اهمیت دارد (59).
2-16-2-8. قدرت استقامتی
توانایی عضلات برای ادامه تولید نیرو هنگام خستگی. قدرت استقامتی ترکیب دو عامل قدرت و زیاد بودن مدت حرکت می باشد (3،27).
2-16-2-9. قدرت ایستا
نیرویی است که در برابر مقاومت ثابت، وارد می شود (3).
2-16-2-10. قدرت پویا
نیرویی است که در دامنه حرکتی در برابر یک جسم به کار برده می شود (3).

2-17. عوامل موثر بر قدرت
قدرت هر شخص به طور قابل توجهی تحت تاثیر عوامل وراثتی است. توانایی یک قهرمان تا حد زیادی به عوامل وراثتی بستگی دارد. با این حال نظریه های مختلف ذیل در افزایش قدرت موثر است:
1- تیپ بدن : افراد مزومورف20 دارای بیشترین استعداد برای کسب قدرت و توده عضلانی هستند، چون استخوانهای افراد مزومرف بزرگ بوده و به وسیله عضلات ضخیم پوشانده شده است (1).
2- تارهای عضله : قدرت عضله ارتباط مستقیمی با تعداد تارهای عضلانی آن دارد. تعداد تارها یک ویژیگی وراثتی است (12).
3- زاویه مفصل : از آنجایی که عضلات نیروی خود را از طریق اهرم های اسکلتی اعمال می کنند. دانستن نحوه قرار گرفتن فیزیکی این قرقره عضلانی و اهرم های استخوانی برای حرکت ضروری است. لذا آرایش عضلات و استخوان ها نسبت به یکدیگر تعیین کننده نیروی نهایی تولید شده، توسط عضلات است (84).
4- سن : قدرت در مردان تا 25 سالگی و در زنان تا 18 سالگی رشد فزاینده ای دارد. و از این سنین به بعد، افزایش قدرت متوقف شده و سپس با یک افت ملایم کاهش می یابد. بعد از 25 سالگی به طور متوسط در هر سال 1% از بیشنه ی قدرت باقی مانده از قدرت 25 سالگی خود را از دست خواهد داد (31).
5- طول عضله : مقدار تنشی که عضله می تواند به وجود آورد. متناسب با طول عضله در زمان انقباض آن خواهد بود. یک عضله هنگامی قادر است بیشینه نیروی خود را ظاهر سازد که در حالت کشیدگی زمان استراحت قرار گیرد (88،69)
6- کارایی عصبی عضلانی : قدرت به طور مستقیم با کارایی دستگاه عصبی عضلانی و عملکرد واحد های حرکتی در تولید نیروی عضلانی ارتباط دارد (12).
7- سرعت عمل عضله : توانایی ایجاد نیرو به سرعت عمل عضله نیز بستگی دارد. بیشترین نیروی نولید شده به هنگام کوتاه شدن عضله در سرعت های زیاد به تدریج کاهش می یابد ولی در هنگام طویل شدن عضله عکس این اتفاق می افتد(69).
8- قطر عضله : قدرت با سطح مقطع تارهای آن نسبت مستقیم دارد. یعنی هر چه قطر عضله افزوده شود قدرت آن نیز افزایش می یابد حداکثر نیرویی که می توان به کار برد حدود 3 کیلوگرم به ازاء هر سانتی متر مربع از سطح مقطع آن عضله است (88).
9- طول اهرم : محل قرار گرفتن سر ثابت عضله اغلب در همه افراد مشابه است، ولی سر متحرک عضله در افراد متفاوت می باشد (62).

2-18. انواع انقباض های عضلانی
2-18-1. ایزومتریک21
در این نوع انقباض ها عضله منقبض می شود و تنش آن افزایش می یابد، ولی تغییری در طول آن ایجاد نمی شود و مفصل نیز هیچگونه حرکتی ندارد. دلیل کوتاه نشدن عضله آن است که مقاومت خارجی عضله سعی در کشیدن آن دارد، بیشتر از بیشینه ی تنش داخلی عضله می باشد (72).
2-18-2. ایزوتونیک22
به معنی بدون تغییر در تنش است. البته این عنوان چندان صحیح به نظر نمی رسد، زیرا پژوهش ها نشان داده اند که تنش عضله در برابر مقاومت ثابت در زاویه های مختلف متفاوت است. از آنجایی که در این انقباض، مفصل حرکت می کند به آن انقباض پویا نیز گفته می شود(31).
2-18-3. اکسنتریک23
به معنی انقباض منفی است و تنش عضله با افزایش طول آن زیاد می شود. یعنی هنگامی تنش عضله افزایش می یابد طول عضله به آرامی افزایش پیدا می کند. در تمرین های پلایومتریک مهم ترین عامل انقباض از نوع برون گرا است. این انقباض نسبت به انقباض های دیگر از فعالیت الکتریکی بیشتری ایجاد می کند و در بعضی از حالت ها نیروی انقباض برون گرا 50% بیشتر از نیروی انقباض درون گرا است(62).

2-18-4. ایزوکنتیک 24
این انقباض مشابه انقباض هم تنش است که در انقباض طول عضله و زاویه مفصل کم و زیاد می شود با این تفاوت که در انقباض هم تنش نیروی مقاومت خارجی ثابت است و تنش و سرعت حرکت در زوایای مختلف مفصل تغییر می کند اما در این انقباض مقاومت خارجی متغیر است (90).
2-18-5. کانسنتریک25
یک انقباض درون گرای کنترل شده است. انقباض کانسنتریک فقط در عضلاتی که حداقل از 2 مفصل می گذرند روی می دهد (62).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه درمورد سس، حاوی، مایونز

2-19. سرعت و اهمیت آن
در بیشتر رشته های ورزشی سرعت حرکت، قابلیت جسمانی ضروری به شمار می رود. اساسا در بیشتر رشته های ورزشی مانند دوی سرعت، بوکس، شمشیر بازی و فوتبال سرعت از اهمیت زیادی برخوردار است. سرعت پدیده پیچیده ای است که ناشی از اعمال نیرو بر یک جسم است در انسان این همتن حرکت سریع بدن است و برای غلبهه بر اینرسی و نیروی خارجی که در برابر حرکت مقاومت می کند به نیروی محرک کافی نیاز دارد، سرعت از نیروی مثبت و منفی برخوردار است و برای سریع حرکت کردن نیاز به این داریم که نیروی مثبت را افزایش و نیروی منفی را کاهش بدهیم (54).
درباره سرعت تعریف های متعددی وجود دارد. سرعت عبارت است از قابلیت جابجایی در واحد زمان یا اینکه سرعت توانایی عصبی و عضلانی در تغییر مسافت یا جابجایی بدن یا قسمتی از بدن در کوتاه ترین زمان ممکن است (9).

2-20. ویژگی سرعت
سرعت کیفیتی کاملا ویزه و تخصصی است. عوامل تعیین عملکرد جسمانی ویژه سرعت عبارتند از شکل بدن، ترکیب بدن مناسب، محل اتصال عضله، وضعیت بدن، انعطاف پذیری، توان انفجاری و نوع تار عضلانی فرد، که افراد معدودی تمام این ویژیگی ها را دارند (43).

2-21. عوامل موثر بر سرعت
عوامل موثر بر سرعت، به چند عامل مهم بستگی دارد که در تلفیق با هم حرکت سریع تری تولید می کنند.
1- تارهای عضلانی : سرعت با درصد تارهای تند انقباض رابطه ای مستقیم دارد. نسبت تارهای تند انقباض به کند انقباض مبتای تولید سرعت است (43).
2- مهارت : توسعه و بهبود یک تکنیک، اقتصاد و کار آمدی سرعت حرکت را افزایش می دهد انجام تمرین ها با سرعت بسیار زیاد بیشترین اثر را بر افزایش سرعت حرکت دارد. در کل مهارت مهمترین عامل دستیابی به سرعت حرکت است و نباید تحت تاثیر عامل دیگری قرار گیرد (21).
3- محل اتصال عضله : اگر محل اتصال تاندون عضله جلوتر از مفصل (محور چرخش) باشد قطعا بر عملکرد مکانیکی ورزشکار اثر می گذارد و ورزشکار را فعال تر ونیرومند تر می سازد (7).
4- طول اهرم : برای اینکه حرکت سریع تر انجام شود طول اهرم باید تا حد مطلوب افزایش یابد (103).
5- وضعیت بدن : نحوه ی آرایش عضلانی که از مفاصل مختلف می گذرد در افزایش توان و سرعت در بسیاری از فعالیت های ورزشی عامل مهمی به شمار می رود (109).
6- انرژی کشسانی : ذخیره شدن انرژی کشسانی در تاندون عضله یافته ای جدید به شمار می رود. انجام برنامه های کششی تا حدودی برای افزایش دامنه حرکتی به یک مفصل انجام می شود. هنگامی که عضله اندکی تحت کشش قرار گیرد انرژی کشسانی ذخیره شده آزاد می شود و سرعت ورزشکار را افزایش می دهد (87).
7- مقاومت : هر قدر مقاومت در برابر حرکتی زیاد می شود از حداکثر سرعت کاسته می شود و اگر مقاومت در برابر حرکت کم شود سرعت به حداکثر خود می رسد (87).

2-22. توان و اهمیت آن
توان همواره یکی از مهمترین عوامل آمادگی جسمانی -حرکتی و عامل موفقیت ورزشکاران در رشته های ورزشی مختلف به شمار می رود برخی از این مهارت ها و حرکات ورزشی به این عامل بسیار نیازمند هستند که از آن میان انواع پرش ها و پرتاپ ها در بسیاری از رشته های ورزشی را می توان نام برد (115). این موضوع اهمیت خود را در فعالیت هایی که اجرای مهارت می بایست در کوتاه ترین زمان و سریع ترین آهنگ انجام شود بیشتر نشان می دهد (43). در کل توان، محصول قدرت و سرعت می باشد. هر گونه افزایشی در عامل توان باید نتیجه پیشرفت قدرت یا سرعت یا هر دوی این عوامل باشد (109). سازگاری فیزیولوژیکی که در اجرای توان مهم است، به کارگیری تعداد بیشتری از تارهای عضلانی در زمان بسیار کم است. سازگاری عصبی – عضلانی با تمرینات توان، باعث بهبود هماهنگی درون عضلانی می شود، مزیت دیگر این است که در این گونه تمرینات دستگاه عصبی تمرین داده می شود. افزایش عملکرد ممکن است نتیجه تغییرات عصبی باشد که به عضلات شخص در کسب توانایی بیشتر کمک می کند این پدیده با کوتاه شدن زمان فراخوانی واحدهای حرکتی، به ویژه تارهای تند انقباض و افزایش توانایی نرون ها برای افزایش تواتر عصبی همراه است (1).

2-23. عوامل موثر بر توان
عوامل مختلفی بر توان تاثیر می گذارد برخی از این عوامل عبارتند از وراثت، سن و جنس، نحوه توزیع تارهای عضلانی، آدونوزین تری فسفات، سطح خستگی، فعالیت بدنی و قدرت بیشینه
1- وراثت: ظرفیت های فیزیولوژیکی و عملکردهای معین تا حد زیادی توسط وراثت محدود می شود به طوری که حتی با بهترین برنامه تمرینی، بهبود قابلیت های عمل در نهایت عملکرد محدود به استعدادهای وراثتی خواهد بود (31).
2- سن وجنس: مطابق پژوهش های انجام شده بر روی مردان و زنان 6 تا 25 ساله و اطلاعات بدست آمده از طریق دیویس و همکاران26، کالامن و مارگاریا27 اختلاف اندکی بین دو جنس زن و مرد وجود دارد. همچنین توان زنان و مردان پس از 25 سالگی کاهش می یابد به علاوه میانگین بیشینه توان بی هوازی بی اسید لاکتیک مردان 5-20 درصد بیشتر از زنان است (12).
3- نحوه توزیع تارهای عضلانی : ساختار و نوع تارهای عضلانی از عوامل تعیین کننده توان محسوب می شوند. در این میان آرایش سارکومر، طول تارها، سطح مقطع عرضی و کل توده عضلانی در توانایی فعالیت های غیر هوازی موثرند اطلاعات ارائه شده توسط کومی28 وهمکاران چنین اشاره می کند که 5/99 درصد نوع تارهای مردان و 2/92 درصد نوع تارهای زنان از طریق وراثت تعیین می شود و نیز تارهای تند

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید