است. تمرینات سرعتی موقعی بیشترین کارایی را دارد که ورزشکار یک روز بعد از تمرینات سرعتی به استراحت بپردازد یا تمریناتی با شدت کمتر را اجرا کند (9).

1-2. بیان مسئله
کاراته یک نوع مبارزه ژاپنی است که در آن از دست و پا برای وارد کردن ضربات پر قدرت مشت و لگد استفاده می شود، کلمه کاراته به معنی دست خالی می باشد وفردی که تمرینات کاراته را انجام می دهد کاراته کا نامیده می شود، آزمودنی های این پژوهش کاراته کاران سبک شوتوکان می باشند که در این سبک قدرت پا با توجه به محل ضربه بالاترین مقدار قدرت را تولید می کند (45). این رشته به آمادگی جسمانی زیادی نیاز دارد وبه سطوح بیشینه قدرت، سرعت، توان و چابکی وابسته می باشد اجرای مهارتهای انفجاری مانند پریدن، جابه جایی، چرخش و واکنش های سریع وناگهانی از اهمیت ویژه ای بر خوردار می باشد طبق تحقیقات اولر1 (1991)به طور تقریبی 5/1تا 2 میلیون نفر از امریکائیها در این رشته ورزشی فعالیت می کنند، جیف و مینکوف2 (1998) گفته اند که 20درصد از این افراد را کودکان تشکیل می دهند(105).
آمادگی جسمانی، حاصل از تمرینات ورزشی است و تمرینات ورزشی، ضرورتی برای تندرستی عموم مردم است. با این وجود، آمادگی جسمانی فراتر از فراورده های تمرین است، ضمن اینکه تمرین به منظور حفظ و نگهداری آمادگی جسمانی لازم است ولی تمرین فقط متضمن فعالیت جسمانی نیست. تغذیه مناسب، استراحت کافی، ارزیابی سلامتی و عادات بهداشتی خوب همگی مکمل آمادگی جسمانی است(50). ورزشکارانی که از آمادگی جسمانی و حرکتی مناسب برخوردار نباشند نمی توانند تکنیک و تاکتیک مورد نظر مربی را به خوبی اجرا کنند، احتمالاّ تمرینات پلایومتریک بر عوامل حرکتی و جسمانی موثر است(2). مسئله مهم دیگر در ارتباط با تاثیرات هر کدام از شیوه های تمرینی بر عوامل آمادگی جسمانی وحرکتی افراد است ، هر یک از این تمرین ها می تواند به نوعی بر توان انفجاری و سرعت افراد اثر گذار باشد(3). توان و سرعت اساس اجرای خوب در بسیاری ورزش هاست و عوامل مختلفی مانند تمرین و نوع تمرین بر این عوامل تاثیر دارد(43). در بین روش های مختلف تمرینی، یکی از موثرترین آنها، به ویژه در ارتباط با توسعه قدرت، سرعت ودر نهایت توان ورزشکاران تمریناتی به نام پلایومتریک است(41). تمرینات پلایومتریک متشکل از تکنیک های ورزشی از رشته ورزشی می باشد که سبب افزیش میزان استحکام و تحریک پذیری می شود. محققان به این نتیجه دست یافتند که تمرینات در دوره زمانی مشخص سبب افزایش پرش طولی، سرعت، استحکام پاها، قدرت عضلات، افزایش میزان آگاهی حرفه ای، در انجام حرکات می گردد همچنین باعث افزایش میزان چالاکی شده (88،54،92،36،23). از طرفی دیگر نیز باعث کاهش صدمات در ورزشکاران می گردد، این تمرینات به عنوان یک روش نوین برای پیشرفت و موفقیت در عملکرد ورزشکاران می باشد(23). تمرینات پلایومتریک3 در اواخر دهه 1980 میلادی برای بالا بردن توانایی پرش و توان اندام تحتانی رواج پیدا کرد(33). که شکاف بین تمرینات سرعتی و قدرتی و همچنین برای تسهیل در فراخوانی واحدهای حرکتی می باشد(33،53). پلایومتریک مشتق از دو کلمه(پلایو)به معنای گسترده تر، وسیع تر و (متریک) به معنای اندازه گیری شده است(114). واژه پلایومتریک شاید واژه ی نسبتاّ تازه ای باشد اما ماهیت آن پدیده ی جدیدی نیست، ریشه این تمرینات به اروپای شرقی بر می گردد که در آنجا به عنوان تمرینات پرشی از آن نام برده می شود. واژه پلایومتریک توسط مربی ورزشی آمریکایی به نام فردویلت4 ابداع شد(32،25،74). در واقع تمرینات پلایومتریک به توسعه کل سیستم عصبی-عضلانی کمک می کند(36). و مجموعه ای از حرکات سریع و نیرومند است که شامل یک انقباض برون گرا و بلافاصله انقباض درون گرای قوی می باشد(36،42،2،13،65). تمرینات پلایومتریک برنامه های تمرینی ویژه ای برای ارتقاء توان انفجاری می باشد همچنین این نوع تمرینات، قدرت، نیروی انفجاری و سرعت را گسترش می دهد (74،25). برخی از متخصصان طب ورزشی و فیزیوتراپیست ها و مربیان بر این باورند که تمرینات پلایومتریک اصولا آسیب رسان هستند زیرا در این نوع تمرینات شدت کار بالا است و عضلات ومفاصل در معرض آسیب قرار می گیرند. ضرب دیدگی پاشنه پا، صدمات مینیسک زانو، تاندون، کشکک، فشردگی ستون مهره ها و انواع ترک های استخوانی از جمله آسیب هایی هستند که اگر فرد آمادگی مطلوبی نداشته باشد آن را تهدید می کند(36). بنابراین چون شدت این تمرینات بالا است نمی توان این گونه تمرینات را بر روی افراد غیر ورزشکار پیاده کرد(17). والری بوروزوف5 دونده سرعت روسی پیشرفت خود را مدیون تمرینات پلایومتریک می دانست وی در سال 1972 توانست مسافت 100 متر را در 10 ثانیه طی کند و مدال طلا را از آن خود کند(46). ظرفیت حرکت یا انتقال سریع یکی از عوامل مهم دیگر آمادگی جسمانی در بیشتر ورزشهاست، سرعت از نظر مکانیکی نسبت بین مکان وزمان بیان شده است، گنجاندن فعالیتهای سرعتی در تمرین برای آن دسته از رشته های ورزشی که سرعت در آنها عامل تعیین کننده به شمار می رود باعث افزایش شدت تمرین می شود. در نتیجه تمرینات سرعتی تقریبا نقش مهمی را در تمام ورزشها ایفا می کند (9،11). تمرین سرعتی در ورزش حرف اول را می زند و مزیت بزرگ یک ورزشکار این است که بتواند در کسری از ثانیه از رقیب خود امتیاز بگیرد. بدن برای سرعتی شدن نیاز به تمرینات سرعتی دارد، در عین حال یک برنامه سرعتی موثر می تواند در موفقیت ورزشکاران نقش مهمی داشته باشد، مثلا توانایی افزایش سرعت برای گرفتن یک توپ سرگردان در بسکتبال می تواند برنده و بازنده مسایقه را تعیین کند. متاسفانه بسیاری از افراد این برداشت را دارند که سرعت مادرزادی است و از طریق تمرین، قابل افزایش نیست و زمان کمی را به تمرینات سرعتی اختصاص می دهند. اما تجربه ثابت و تحقیقات نشان داده است که تمرینات سرعتی مناسب باعث افزایش سرعت می شود(7). افزایش سرعت نیز شامل بهبود کارایی و فراخوانی واحدهای حرکتی مناسبی است که به نوبه خود افزایش نیرو در عضلات را ارتقاء می بخشد(11).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه ارشد درمورد نرم افزار

1-3. اهمیت و ضرورت پژوهش
دامنه استفاده از روشهای مختلف تمرینی در ورزش بسیار گسترده است و استفاده از هر شیوه تمرینی اطلاعات خاص مربوط به آن تمرین را می طلبد و هر یک از روش های تمرینی برای تقویت فاکتورهای خاصی بکار گرفته می شوند(22). اجرای هر فعالیتی در حداقل زمان همواره مورد توجه بشر بوده است. توان از مهمترین عوامل آمادگی جسمانی است که در اغلب رشته های ورزشی نقش مهمی ایجاد می کند(39،59). ورزشکار در اجرای بهینه نیاز به مهارت و قدرت دارد که تمامی ورزش ها از اسکی روی یخ تا بسکتبال این دو خصوصیت را شامل می شوند (41). توان از مهمترین عوامل آمادگی جسمانی است که در اغلب رشته های ورزشی نقش مهمی ایجاد می کند(39،59). بسیاری از ورزش های انفرادی و تیمی که در آن ها به پریدن، ضربه زدن و سرعت نیاز است مقدار زیادی به توان انفجاری پاها بستگی دارد، مساله قابل توجه دیگر آن است که هر یک از برنامه های تمرینی، نیاز به امکانات ویژه ای دارند، بنابراین در صورت دسترس نبودن امکانات و تجهیرات می توان تمرین های پلایومتریک و سرعتی را جایگزین کرد (2). به طور کلی، آموزش تمرینات پلایومتریک به همراه تمرینات سرعتی باعث بهبود عملکرد عضلات، توان انفجاری و عملکرد ورزشی آنها نسبت به آموزش پلایومتریک معمولی می شود(115).
مروری بر پژوهش های انجام شده در این زمینه نشان می دهد که اکثر مطالعات پیشین بر غیر ورزشکاران یا رشته های ورزشی دیگر انجام شده است،(92،60،29). همچنین بر روی تمرینات ترکیبی (پلایومتریک- سرعتی) مطالعات زیادی انجام نگرفته است(90،51،2،53). بنابراین با توجه به مطالعات کمی که بر روی پسران کاراته کا در این زمینه صورت گرفته (49،42،16،35). تصمیم گرفته شد که تاثیر تمرینات ترکیبی (پلایومتریک- سرعتی) را بر روی قدرت ، سرعت، توان و چابکی بازیکنان کاراته مورد بررسی قرار دهیم تا به برخی از سوالات و ابهامات موجود در این زمینه پاسخ داده شود.

1-4. اهداف پژوهش
1-4-1. هدف کلی
بررسی تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر قدرت، سرعت، توان و چابکی پسران کاراته کا.
1-4-2. اهداف جزئی
1. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر قدرت پسران کاراته کا.
2. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر سرعت پسران کاراته کا.
3. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر توان پسران کاراته کا.
4. تاثیر یک دوره برنامه تمرین ترکیبی بر چابکی پسران کاراته کا.

1-5. فرضیه های پژوهش
1. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش قدرت پسران کاراته کا می شود.
2. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش سرعت پسران کاراته کا می شود.
3. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش توان پسران کاراته کا می شود.
4. یک دوره برنامه تمرین ترکیبی باعث افزایش چابکی پسران کاراته کا می شود.

1-6. متغیرهای پژوهش
– متغیر مستقل: تمرینات ترکیبی (پلایومتریک-سرعتی)
– متغیر وابسته: قدرت، سرعت، توان و چابکی

1-7. روش پژوهش
جامعه آماری شامل 125 نفر از پسران کاراته کا 14 تا 18 ساله می باشد که 36 نفر از آنها را به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت دادیم و به طور تصادفی به دو گروه تمرینات عادی کاراته (18 نفر) و تمرینات ترکیبی (پلایومتریک-سرعتی) (18 نفر) تقسیم شدند و بعد ار 6 هفته تمرین، تاثیر تمرینات ترکیبی(پلایومتریک-سرعتی)، بر قدرت، سرعت، توان و چابکی آنها سنجیده شد. از کلیه آزمودنی ها اطلاعات مربوط به سن، قد و وزن آنها قبل از تمرینات ورزشی اندازه گیری شد.

1-8. نمونه آماری
این پژوهش از نوع میدانی و نیمه تجربی می باشد .به منظوردستیابی وشناخت از تمرینات ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) بر روی متغیرهای وابسته این پژوهش انجام شد. متغیرهای مورد پژوهش در دو مرحله پیش و پس از اعمال متغیرهای مستقل سنجیده شدند که بدین منظور 36نفر از پسران کاراته کا که در آکادمی کاراته شهر رشت مشغول به تمرین بودند را به عنوان آزمودنی به طور تصادفی به دو گروه مساوی، یک گروه تجربی و یک گروه شاهد تقسیم شدند. که گروه شاهد تمرینات عادی کاراته را انجام دادنند و گروه تجربی علاوه بر تمرینات عادی کاراته ،تمرینات ترکیبی( پلایومتریک_ سرعتی ) را به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه و با زمان تعیین شده 45 دقیقه انجام دادند. که ابتدا گروه تجربی 10 دقیقه گرم کردند، 30 دقیقه بدنه اصلی تمرین را انجام دادند و 5 دقیقه نیز شروع به سرد کردن کردند.

1-9. محدودیت های پژوهش
1-9-1. محدودیت های قابل کنترل پژوهش
– آزمودنی ها فقط ازآکادمی کاراته شهر رشت گزینش شدند.
– آزمودنی ها تنها جنس پسر بودند.
– آزمودنی هااز سلامت جسمانی برخوردار بودند.
– آزمودنی ها در گروه های سنی تقریبا یکسانی بودند.
– نوع تمرین برای افراد گروه تجربی ثابت و مشخص بود.
– زمان و تعداد جلسات تمرین منتخب یکسان بود.
– برای به حداقل رساندن خطا شکل درست حرکات آموزش داده شود.

1-9-2. محدودیت های غیر قابل کنترل پژوهش
– عدم کنترل دقیق فعالیت های بدنی روزانه آزمودنی ها
– عدم کنترل دقیق رژیم غذایی آزمودنی ها در طول دوره تمرین ها
– عدم کنترل شرایط روحی آزمودنی ها، به ویژه در زمان اجرای آزمون های اولیه و نهایی.

1-10. تعریف واژه ها
– تمرینات پلایومتریک : تمرینات پلایومتریک کشش سریع عضله به همراه کوتاه شدن آن عضله است . پلایومتریک شیوه ای است برای توسعه توان انفجاری که عنصر مهمی در بیشتر فعالیتهای ورزشی محسوب می شود(41،114،49). که تمرینات پلایومتریک در این پژوهش شامل انواع لی لی کردن

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید