پلایومتریک نقش دارند عبارتند از استفاده بهتر از انرژی الاستیکی عضله، کاهش حساسیت اندام وتری گلژی، فعال سازی عضله برای کارایی حرکتی بیشتر، فراخوانی ترجیحی واحدهای حرکتی سریع‌تر، شلیک عصبی سریع‌تر و تحریک پذیری نورون حرکتی (61، 37).
نیکول و همکاران (1993) پیشنهاد کردند که بهبود اجرای عضلانی پس از تمرینات پلایومتریک به سازگاری های عصبی نسبت داده می شود تا تغییرات ریخت شناسی (95). اصولاً عنوان شده است که دلیل عمده به‌کارگیری تمرینات پلایومتریک، نیاز به فعال کردن سریع‌تر واحدهای حرکتی بیشتر برای سازگاری عصبی بهتر است (112).
بهبود در آزمون‌های توان و چابکی در نتیجه افزایش عملکرد عصبی – عضلانی و تحریک پذیری واحدهای حرکتی تند انقباض است (66). مطالعه مارکوویچ و همکاران (2007) در زمینه تأثیر تمرینات پلایومتریک نشان داد که این شیوه تمرینی توان عضلات بازکننده پا و به مقدار کمتر قدرت و اجرای دینامیک با توان زیاد به ویژه پرش عمودی را بهبود می‌بخشد (88).
اعتقاد بر این است که اثر تمرین پلایومتریک توسط سازگاری های عصبی در به کار گیری واحد حرکتی یا تواتر رهایش عصبی، افزایش پتانسیل سازی بازتابی و یا تغییرات در ویژگی های الاستیکی عضله و بافت پیوندی به وجود می‌آید (83). از لحاظ نظری، مزیت تمرین پلایومتریک به سازگاری‌های سیستم عصبی مرکزی و عضلانی بر می‌گردد (100).
همچنین، کورنو و همکاران50 (1997) با مطالعه تأثیر ورزش‌های پلایومتریک بر ویژگی‌های مکانیکی مفصل مچ پا، نتایج نشان داد که سفتی و ویسکوزیته به دنبال این تمرینات کاهش می یابد (64). به همین دلیل، کاهش سفتی مفصل مچ پا ممکن است در هنگام پریدن و عمل باز شدن مفصل مچ پا به افزایش ارتفاع پرش کمک کند.
آنچه مسلم است این است که کنترل عصبی حرکت شامل بخش‌های مرکزی و محیطی است که در تولید نیروی بیشتر در چرخه کشش -کوتاه شدن نقش کلیدی دارند. اهمیت خاص کنترل عصبی در فعال سازی عضله در مرحله قبل از برخورد پا با زمین (پیش فعال سازی) و تسهیل رفلکس در مرحله آخر برونگرا و نزدیک درون گرا است (89).
در انجام تمرینات پلایومتریک، تارهای نوع II افزایش می‌یابند و از آن جا که این تارها در مقایسه با تارهای نوع I از ظرفیت بی هوازی بیشتری برخوردارند، در نتیجه افزایش کامپلیانس مفصل به دلیل افزایش درصد این تارها در عضله می‌باشد (5).
توان، قابلیت سیستم عضلانی – عصبی برای تولید سریع نیرو است و به عنوان محصول نیروی عضلانی تولید شده در سرعت حرکت تعریف می‌شود. بنابراین، بهبود در قدرت یا سرعت ورزشکاران، توانایی تولید توان را در آن‌ها افزایش می‌دهد (118). افزایش قدرت ناشی از تمرینات مقاومتی با کندی حرکت همراه است. از این رو، ممکن است ورزشکاری دارای توده عضلانی زیاد بوده، ولی فاقد توانایی حرکات سریع و قوی باشد. به نظر می‌رسد در چنین مواقعی تمرینات پلایومتریک راهبرد مناسبی برای بهبود وضعیت توان و قدرت این ورزشکاران باشد. در نتیجه افزایش توان آزمودنی ها ممکن است به دلیل افزایش قدرت عضلات چهار سر رانی نیز باشد.
فعالیت‌های انفجاری در همه رشته های ورزشی عمدتاً به انقباض عضلانی درگیر در چرخه کشش- کوتاه شدن نیاز دارند (91). افزایش کارایی این چرخه، سیستم عصبی و عضلانی – تاندونی را برای تولید نیروی حداکثر در کوتاه‌ترین زمان افزایش می دهد. در حقیقت، استفاده از تمرین پلایومتریک پلی میان قدرت و سرعت است که عمدتاً به منظور تبدیل قدرت کسب شده به توان مورد استفاده قرار می‌گیرد (89).
بر اساس مطالعات قبلی تمرین پلایومتریک اعمال انفجاری را در افراد بالغ و نابالغ با هر سطحی از قدرت بهبود می‌بخشند. بنابراین، بر خلاف برخی دیدگاه‌ها که پیش نیازهایی را برای تمرینات پلایومتریک می‌دانند (91)، به دلیل وجود حرکات انفجاری مشابه در رشته ورزشی کاراته، وجود سطح قدرت خاصی برای شروع برنامه تمرینی پلایومتریک لازم به نظر نمی‌رسد.
وجود برنامه های تمرینی پلایومتریک در فصل آماده سازی و پیش از مسابقه نه تنها با قوی کردن ساختارهای حمایتی (رباط‌ها، تاندون ها و استخوان) و بهبود عملکرد عضلانی (قدرت و توان عضلانی) ساختارهای حمایتی را بهبود می بخشد، بلکه گزارش شده است که وقوع آسیب را در فصل مسابقات می‌تواند کاهش دهد (91).
توانایی تولید توان انفجاری پایین تنه می‌تواند عامل مهمی در اجرای بسیاری از فعالیت های ورزشی باشد. رشته های ورزشی نیازمند جهش، پرش و دویدن و عکس‌العمل های سریع، به طور قابل توجهی بر قدرت و سرعت یا توان ورزشکار متکی‌اند (98).
به طور کلی، تمرین پلایومتریک و سرعتی به صورت ترکیبی می تواند توان عضلانی ورزشکاران رشته کاراته را بهبود بخشد. با وجود این، در تمرین حاضر تمرین پلایومتریک و سرعتی به صورت بار اضافه بر تمرینات اختصاصی در نظر گرفته شده است.
به همین دلیل، ورزشکاران و مربیان هنگام آغاز چنین تمریناتی علاوه بر برخورداری از یک آمادگی نسبی، به دلیل بالا بودن حجم تمرین و جلوگیری از سندروم بیش تمرینی می بایست به زمان بازیافت کافی بین جلسات تمرینی توجه ویژهای داشته باشند.

5-3-4. تأثیر یک دوره تمرین ترکیبی (پلایومتریک و سرعتی) بر چابکی
با بررسی نتایج آزمون چابکی مشاهده شد که چابکی آزمودنی های گروه تمرین ترکیبی در مرحله پس آزمون نسبت به پیش آزمون به طور معنی داری افزایش یافته است. در مقابل، در گروه شاهد چابکی آزمودنی ها افزایش یافت، اما این تغییر از نظر آماری معنی دار نبود. علاوه بر این، با مقایسه میزان تغییرات دو گروه تجربی و شاهد تفاوت معنی داری مشاهده شد.
نتیجه مطالعه حاضر با بیشتر پژوهش‌های انجام شده در رابطه با اثر تمرین پلایومتریک بر چابکی هم‌خوانی دارد. همسو با مطالعه حاضر، میلر و همکاران51 (2006) با مطالعه تاثیر 6 هفته برنامه تمرینی پلایومتریک بر چابکی ورزشکاران افزایش معنی داری را گزارش کردند (92). همچنین، پارسون و جونز52 (1998) (97)، کرباسی (1378) (38)، میلان و همکاران (2009) (91) و کاوهای و همکاران (1391) (37) و شاجی و همکاران (2009) (107) بهبود چابکی را متعاقب پروتکل‌های تمرینی مختلف پلایومتریک گزارش کردند.
بیشتر حرکات چابکی نیازمند انتقال سریع عمل درون‌گرای عضله به برون گرا در عضلات بازکننده پا می باشد (عملکرد چرخه کشش -کوتاه شدن). بنابراین، پیشنهاد شده است که تمرین پلایومتریک زمان تماس پا با زمین را از طریق افزایش برونده نیروی عضلانی و کارایی حرکت کاهش می دهد، از این رو، تاثیر مثبتی بر اجرای چابکی دارد. (89).
علاوه بر این، زمان آزمون چابکی در گروه کنترل که تنها تمرینات اختصاصی کاراته را انجام داده بودند کاهش یافت که این موضوع ممکن است به دلیل اثر مهارتی کاراته و یا اثر یادگیری باشد. به دلیل اینکه چابکی به غیر از جنبه بدنی، جنبه شناختی (فرآیند تصمیم گیری) را نیز شامل می شود (89). با وجود این، در پژوهش حاضر دوره آشناسازی قبل از پیش آزمون انجام شده بود که این امر اثر یادگیری را به حداقل می‌رساند. اجرا و امتیاز آزمون چابکی به طور زیادی به حفظ تعادل بستگی دارد (42، 88). با توجه به نقش قدرت پایین تنه در حفظ تعادل و افزایش قدرت عضلانی اندام تحتانی در مطالعه حاضر، افزایش چابکی آزمودنی های مطالعه حاضر از این طریق نیز قابل توجیه است. چابکی، فاکتور بسیار مهمی در رشته های ورزشی مبارزه ای به شمار می آید (42). برخورداری فرد از چابکی مطلوب موجب می شود که ورزشکار در اجرای تکنیک ها و جابجایی های سریع در هنگام اجرای تکنیک ها و عکس العمل در مقابل فنون حریف سریع تر عمل کند (42).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه درمورد زبان و فرهنگ، دانشگاه ها

5-4. جمعبندی
در میان انواع تمریناتی که به منظور افزایش توانایی های سرعتی و توانی استفاده می شود، تمرین پلایومتریک برنامه مناسبی است که شواهد نشان داده است که سطح آمادگی جسمانی افراد ورزشکار و غیر ورزشکار را بهبود می بخشد. با وجود این که از روش‌های تمرینی مقاومتی سنگین، انفجاری، تحریک الکتریکی به منظور افزایش توان استفاده شده است، اما بسیاری از محققان و مربیان بر این باورند که تمرینهای پلایومتریک یک روش منتخب و کارآمد برای بهبود تفاکتورهای آمادگی جسمانی می باشد.
به طور کلی، اغلب مطالعات بهبود فاکتورهای آمادگی جسمانی را متعاقب تمرینات پلایومتریک گزارش کرده اند. اصولاً ویژگی ذاتی تمرینات پلایومتریک، تلفیق قدرت و سرعت برای تولید توان است. این تمرینات با درگیر کردن تعداد بیشتری از تارهای عضلانی در اثر فعال شدن دوک‌های عضلانی و بهره‌مندی از ویژگی الاستیک یا کشسانی عضلات، سازگاری های عملکردی مختلفی در عضلات به وجود می‌آورد که نتیجه آن عملکرد بهتر و هماهنگ‌تر کردن عضلات (هماهنگی در به کار گیری عضلات) و ایجاد قدرت انفجاری بیشتر در عمل است. این سازگاری به طور ویژه در رشته های ورزشی که نیازمند پرش و جست و خیز های متوالی است اهمیت بیشتری دارد. کاراته، رشته ورزشی با ویژگی‌های حرکتی مانند توان، چابکی و سرعت است. بنابراین ورزشکاران این رشته می توانند از این گونه تمرینات بهره ببرند.
5-5. پیشنهادها
5-5-1. پیشنهادهای کاربردی
1- پیشنهاد می‌شود که از تمرینات ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) به منظور بهبود وضعیت آمادگی جسمانی ورزشکاران رشته کاراته استفاده شود.
2- پیشنهاد می‌شود که از تمرینات ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) به منظور بهبود قدرت ورزشکاران رشته کاراته استفاده شود.
3- پیشنهاد می‌شود که از تمرینات ترکیبی (پلایومتریک – سرعتی) به منظور بهبود توان انفجاری ورزشکاران رشته کاراته استفاده شود.

5-5-2. پیشنهادهای پژوهشی
1- پیشنهاد می‌شود که در مطالعات بعدی از پروتکل های تمرینی دیگری استفاده گردد.
2- پیشنهاد می‌شود پژوهش حاضر با پروتکل تمرینی ترکیبی در مراحل مختلف آماده سازی (آماده سازی عمومی-اختصاصی و پیش از رقابت اصلی) انجام شده و نتایج ان ها با یکدیگر مقایسه شود.
3- پیشنهاد می‌شود که پژوهش حاضر بر روی ورزشکاران سایر رشته های ورزشی انجام شود.

منابع
1- ادینگنتون، ادگرتون. (1378). بیولوژی فعالیت ورزشی، ترجمه حجت الله نیکبخت، انتشارات سمت.
2- اراضی، حمید و همکاران. (1384) . بررسی و مقایسه تاثیر تمرین های به وزنه و پلایومتریک بر سرعت دویدن و توان انفجاری ورزشکاران. ص ص 17-5.
3- اسماعیلی، محمد رضا. (1382). اصول عمومی فعالیت های جسمانی، انتشارات دانش افروز تهران.
4- آقابابایی، زهرا. (1389). مقایسه سه روش تمرینی منتخب پلایومتریک، مقاومتی با وزنه و ترکیبی پلایومتریک-مقاومتی با وزنه بر توان انفجاری، قدرت عضلانی و چابکی دختران تمرین کرده، پایان نامه کارشناسی ارشد دانشگاه گیلان.
5- اکبری اصغر، افشاری پور رقیه، حسینی فر محمد، غیاثی فاطمه. (1385). تاثیر تمرین های پلایومتریک و تقویتی بر قدرت عضله چهار سر رانی دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، طبیب شرق پاییز، 8(3):219-225.
6- بخشی علی، باقری حسین. (1377). تاثیر تمرینات پلایومتریک در عملکرد عضله چهار سر ران اندام غالب افراد 16-18 ساله، پایان نامه کارشناسی ارشد فیزیوتراپی، دانشگاه تربیت مدرس.
7- براون، لی.ای، فرینیو ، ونس . ای. (1389). سرعت، چابکی و چالاکی، ترجمه رضا سهیلی، انتشارات آستان قدس رضوی .
8- بلوم، فیلد چی. (1382). بیومکانیک و آناتومی کاربردی در ورزش، ترجمه سعید ارشم، انتشارات پژوهشکده تربیت بدنی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری .
9- بومپا تئو دورا. (1390). نظریه و روش شناسی تمرین (علم تمرین)، ترجمه محمد رضا کردی و محمد فرامرزی، چاپ سوم، انتشارات سمت.
10- پارسا، غلامرضا. (1377). بررسی و مقایسه دو شیوه تمرینی پلایومتریک و قدرتی با وزنه بر پرش عمودی ورزشکاران رشته

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید