انقباض در تولید توان انفجاری موثر هستند (54).
4- آدنوزین تری فسفات: میزان و سرعت سوخت وساز ATP-PC با میزان درجه ای که الیاف عضلانی قادر به تبدیل انرژی به کار مکانیکی هستند ، بر قابلیت عضله برای تولید توان تاثیر گذار است (18).
5- سطح خستگی: عامل خستگی بر پیشرفت توان تاثیر منفی دارد . خستگی که با یک جلسه تمرینی و یا بین جلسه تمرینی رخ می دهد باعث کاهش در قدرت بیشینه و توان می شود. هنگامی که دستگاه عصبی مرکزی استراحت کافی داشته باشد، می تواند تکانه های عصبی پر توانی را به عضلات فعال بفرستد و انقباض سریع تری را به وجود آورد(31).
6- فعالیت بدنی: تحقیقات نشان می دهد که افراد تمرین کرده در مقایسه با افراد تمرین نکرده، دارای سطح توان بی هوازی بالاتری هستند علت چنین اختلافی را به تفاوت در سطح اسید لاکتیک عضله و لاکتات خون و نیز سرعت تخلیه گلیکوژن عضله نسبت داده اند (24).
7- قدرت بیشینه: توان بی هوازی می تواند با پیشرفت قدرت تقویت شود. شواهد نشان می دهد که بین اندازه گیری های قدرت بیشینه و توان ، همبستگی زیادی وجود دارد. به نظر می رسد تاثیر قدرت بیشینه بر توان با زیاد شدن بار افزایش می یابد (59).

2-24. چابکی و اهمیت آن
چابکی عوامل اساسی در هر فعالیت ورزشی می باشد . در اغلب ورزش ها نیاز دائم به تغییر جهت ، ورزشکار را ملزم می کند حالت مناسب بدن را بر تکیه گاه خود حفظ کند تا در حالت عمودی بماند انجام این کار در حالتی که مثلا با تمام سرعت در حال حرکت به چپ و راست هستید ، ممکن است خیلی دشوار باشد . استفاده هوشمندانه از تمرین های اختصاصی باعث پیشرفت در مهارتهای چابکی خواهد شد (7). چابکی معمولا شامل دو نوع عمل حرکتی است ، از یک سوء چابکی ، از توانایی شروع انفجاری ، کاهش سرعت ، تغییر جهت و شتاب گیری مجدد سریع با حفظ کنترل بدن و حداقل افت سرعت ، جدا نیست . چابکی از این نظر در ورزش ها مهم است که اغلب حرکت ها ، از حالت های مختلف بدن آغاز می شود . از سوی دیگر شامل توانایی هماهنگ کردن چند عامل تخصصی ورزشی به طور همزمان است . مطالعات نشان می دهد چابکی اولین عامل تعیین کننده در پیشگویی موفقیت در یک رشته ورزشی است (78).

2-25.ویژگی چابکی
اولین تاثیر تمرین های چابکی ، افزایش کنترل بدن در نتیجه آگاهی حرکتی تمرکز یافته است . به عبارت دیگر این تمرینات، بر موارد ظریف و پیچیده ی کنترل حرکت های انتقالی کوچک در مفاصل گردن ف شانه ، کمر ، لگن ، زانو ، و مچ پا تمرکز می کند تا بهترین حالت و وضعیت ممکن حاصل شود. از این لحاظ تمرین های مناسب می تواند باعث افزایش اعتماد به نفس و چابکی ورزشکاران شود (7).

2-26. تقسیم بندی چابکی
2-26-1. چابکی عمومی
در بسیاری از فعالیت های ورزشی از اهمیت زیادی برخوردار است حرکاتی که ورزشکاران مختلف در حین ورزش انجام می دهند مثلا فوتبالیستی که با انجام مانور بدنی ، بدن خود را دائما به این سو و آن سو هدایت می کند بایستی از چابکی عمومی برخوردار باشد.
2-26-2. چابکی اختصاصی
حرکات دست و انگشتان به طور اختصاصی می باشد (28).
2-27. عوامل موثر بر چابکی
عوامل متعددی می تواند روی چابکی فرد موثر باشد این عوامل شامل تیپ بدنی ، سن ، جنس ، قدو وزن می باشد
1- تیپ بدنی : تیپ بدنی افراد می تواند روی چابکی موثر باشد بدین ترتیب که افراد آندومورف نسبت به دو تیپ دیگر از چابکی کمتری برخوردارند همچنین می توان گفت افرادی با تیپ بدنی مزومورف (عضلانی) بیش از سایر افراد از چابکی برخوردارند(7).
2- سن : از طفولیت تا سنین بلوغ و شروع آن چابکی افزایش می یابد سپس در دوره ی بلوغ میزان چابکی و پیشرفت آن دچار کاستی می شود در افراد مسن وپیر نیز میزان چابکی رفته رفته کاهش می یابد (92).
3- جنس : مقایسه دختران با پسران قبل از دوره ی بلوغ نشان می دهد که پسران اندکی از دختران چابکتر هستند در حالی که این اختلاف در دوره بلوغ بیشتر شده و اختلاف در دو جنس از این لحاظ افزایش می یابد (7).
4- قد و وزن : افراد قد بلند و افرادی که وزن بالایی دارند به نظر مرسد از چابکی کمتری برخوردارند (92).

2-28. مروری بر پژوهش های پیشین
در داخل و خارج کشور تحقیقات متعددی در رابطه با تاثیر تمرینات پلایومتریک روی عوامل آمادگی جسمانی افراد در سنین و جوامع مختلف و رشته های ورزشی متفاوت صورت گرفته است. اما به ندرت روی تاثیر تمرین های ترکیبی (پلایومتریک- سرعتی) بر عوامل آمادگی جسمانی پژوهش انجام شده است.
در اینجا به برخی از تحقیقات مرتبط با اهداف پژوهش اشاره می شود
2-28-1. پژوهش های داخلی
آقابابایی (1389) به مقایسه تاثیر سه روش تمرینی منتخب پلایومتریک ، مقاومتی با وزنه و ترکیبی پلایومتریک -مقاومتی با وزنه بر توان ، قدرت و چابکی دختران تمرین کرده پرداخت . در این پژوهش44 نفر از دانشجویان دختر دانشگاه گیلان به صورت غیر تصادفی انتخاب شدند و به صورت تصادفی به سه گروه تجربی پلایومتریک(10 نفر) ، مقاومتی با وزنه (11 نفر) و ترکیبی پلایومتریک – مقاومتی با وزنه (11 نفر) و یک گروه شاهد (12 نفر) تقسیم شدند . آزمودنی های گروه تجربی به مدت 6 هفته و هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود 45-30 دقیقه به فعالیت پرداختند و به این نتیجه رسید که هر سه گروه تمرینی به طور یکسان افزایش معنی داری در توسعه متغیرهای مورد نظر داشتند(4).
طاهری گندمانی (1383) در پژوهشی به بررسی و مقایسه تاثیر تمرینات پلایومتریک و با وزنه بر سرعت دویدن و توان انفجاری ورزشکاران پرداخت .و 30 نفر از دانشجویان پسر رشته تربیت بدنی به محدوده سنی 23-21 سال را به صورت تصادفی به دو گروه تجربی پلایومتریک و با وزنه و یک گروه شاهد تقسیم کرد . گروه های تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 2 جلسه به تمرین پرداختند که سرعت 60 متر ، توان و قدرت آزمودنی ها به صورت پیش و پس آزمون اندازه گیری شد . نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که تمرینات با وزنه و پلایومتریک تاثیر معنی داری بر توان و سرعت دویدن آزمودنی ها داشت در حالی که بین این دو گروه تجربی تفاوت معنی داری وجود نداشت(30).
پوریا و همکاران (1382) پژوهشی تحت عنوان تاثیر تمرین های منتخب پلایومتریک بر سرعت 60متر، قدرت و توان انفجاری دانشجویان پسر غیر ورزشکاران انجام شد. آزمودنی های آزمون 58نفر از دانشجویان غیر ورزشکار بودند که به طور تصادفی به دو گروه تجربی (28نفر) و شاهد (30نفر) تقسیم شدند آزمودنی های گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه تمرین های منتخب پلایومتریک را انجام دادند . در آغاز و پایان از آزمودنی های گروه های تجربی و شاهد ، آزمون های پرش عمودی ،پرس سینه پرس پا و دوی 60 متر به عمل آمد . نتایج پژوهش نشان داد که تمرین های منتخب پلایومتریک بر سرعت 60 متر، قدرت وتوان انفجاری آزمودنی های گروه تجربی تاثیر معنی داری داشته است(13).
رفیعی (1382) پژوهشی تحت عنوان مقایسه و تاثیر تمرین های قدرتی و پلایومتریک بر روی زمان واکنش، زمان حرکت، زمان اجرا و چابکی دانشجویان پسر دانشگاه گیلان انجام داد . آزمودنی های پژوهش 60 نفر از دانشجویان پسر غیر تربیت بدنی بودنند که به طور تصادفی به سه گروه پلایومتریک، با وزنه و شاهد تقسیم شدند. گروه های تجربی شامل دو گروه پلایومتریک و تمرین با وزنه بودنند که به مدت 7 هفته، هفته ای 2 جلسه تمرین می کردنند. برنامه تمرین پلایومتریک شامل حرکت های پرش عمقی، پرش سرعتی با یک پا، شنای روی زمین، پرتاپ توپ طبی و تمرین های با جعبه بود. برنامه تمرین با وزنه نیز شامل حرکت اسکوات، پرس سینه و بلند شدن روی پنجه بود. نتایج پژوهش نشان داد که هر دو نوع تمرین با وزنه و پلایومتریک بر متغیرهای پژوهش تقریبا به طور یکسان موثر بوده است (22).
دانشمندی (1382) تاثیر تمرینات منتخب پلایومتریک را بر توان بی هوازی ژیمناستیک کاران پسر مورد بررسی قرار داد. بدین منظور 24 نفر از پسران 14-12 سال را که حداقل 2 ال سابقه تمرین داشتند را به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم کرد، آزمودنی ها 8 هفته و هر هفته 2 جلسه تمرین داشتند که نتایج حاصل ازتمرینات نشان داد که تمرینات پلایومتریک بر توان بی هوازی بازیکنان ژیمناستیک تاثیر معنی داری دارد (16).
رحیمی و بهپور (2005) تاثیر تمرین های پلایومتریک، مقاومتی و ترکیبی را روی توان و قدرت عضلانی بررسی کردند، هدف از این پژوهش تاثیر 6 هفته تمرین پلایومتریک- مقاومتی و ترکیبی بر پرش عمودی، توان، پرش از ارتفاع و قدرت پاها بود که بر روی 48 نفر از دانشجویان که در تیم های مختلف دانشگاه بودند انجام شد. نتیجه این بود که اندازه گیری توان به وسیله پرش عمودی و دوی 50 یارد، تمرین های ترکیبی برتری معنا داری از تمرین های مقاومتی و پلایومتریک به به تنهایی داشته و بین تمرین های مقاومتی و پلایومتریک اختلاف معنی داری مشاهده شد. اما در اندازه گیری قدرت پاها به وسیله یک تکرار بیشینه از حرکت اسکات تمرین های ترکیبی و مقاومتی هر دو تاثیر معنی داری نسبت به تمرین پلایومتریک نشان دادند بین تمرین های ترکیبی و مقاومتی اختلاف معنی داری مشاهده شد (102).
مقصودی (1379) به بررسی تمرین پلایومتریک بر سرعت دریبلینگ فوتبال اقدام نمود. آزمودنی ها20 نفر از دانش آموزان دبیرستان بودنند که به طور تصادفی به دو گروه تجربی و شاهد تقسیم شدند. گروه شاهد تمرین های عادی فوتبال را انجام دادند و گروه تجربی علاوه بر تمرین های عادی فوتبال، تمرین های پلایومتریک را نیز به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه انجام دادند. نتایج بدست آمده از پژوهش حاکی از آن است که تمرین های عادی فوتبال و ترکیبی (تمرین های عادی و پلایومتریک) تاثیر معنی داری بر سرعت دریبلینگ دارد. بین افزایش سرعت دریبلینگ بازیکنان ناشی از تمرین های عادی و تمرین های ترکیبی اختلاف معنی داری وجود دارد(47).
کرباسی (1378) پژوهشی با عنوان تاثیر تمرین های پلایومتریک بر میزان چابکی، توان و انعطاف پذیری بازیکنان بدمینتون پسر 19-17 ساله انجام داد. آزمودنی های پژوهش 40 نفر از بازیکنان بدمینتون بودند که به صورت گزینشی و غیر تصادفی انتخاب گردیدند و به صورت تصادفی به دو گروه 20 نفری تجربی و شاهد تقسیم شدند و مورد تحقیق قرار گرفتند. گروه تجربی علاوه بر تمرینات عادی بدمینتون، تمرینات پلایومتریک را به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام می دادند. و گروه شاهد فقط تمرینات عادی بدمینتون را انجام دادند. نتایج نشان داد که تمرین های پلایومتریک به طور معنی داری موجب افزایش چابکی، توان و انعطاف پذیری بازیکنان بدمینتون می شود(38).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   منبع تحقیق درمورد تجزیه واریانس، شمال آفریقا، آلودگی هوا

2-28-2. پژوهش های خارجی
کومار29 (2012) به بررسی تاثیر تمرینات پلایومتریک و مقاومتی بر قدرت پسران تکواندوکار پرداخت. بدین منظور 30 نفر از بازیکنان تکواندو به صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی انتخاب شدند که به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و یک شاهد تقسیم شدند. گروه تجربی تمرین های مقاومتی و به دنبال آن تمرینات پلایومتریک را انجام دادند و گروه کنترل نیز تمرینات به تمرینات عادی تکواندو پرداختند. گروه تجربی به مدت 6 هفته و هفته ای 3 جلسه تمرینات به تمرین پرداختند. نتایج بدست آمده از این پژوهش نشان داد که تمرینات پلایومتریک ومقاومتی تاثیر معنی داری بر متغیر های وابسته ی این پژوهش داشت. همچنین بین افزایش قدرت بازیکنان ناشی از تمرینات عادی و تمرینات ترکیبی اختلاف معنی داری وجود داشت(84).
جوسی30 و همکاران (2010) در پژوهشی تاثیر 7 هفته برنامه ترکیبی قدرتی و پلایومتریک را بر بهبود برخی از توانایی های زیست حرکتی مورد بررسی قرار دادند که 30 دانشجوی والیبالیست رشته تربیت بدنی دانشگاه آنامالیا با رده ی سنی 20-22 سال

دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید